سارا كوچولو پس از اينكه برادرش متولد شد ،

از پدر و مادرش تقاضا كرد كه كه او را با نوزاد تنها بگذارند.

آنان نگران بودند كه مثل تمام دخترهای 4 ساله ممكن است حسادت كند

و بخواهد او را بزند يا بيندازد.

از اين رو حرف وی را نپذيرفتند.

سارا با آن طفل با مهربانی رفتار ميكرد

 تا اينكه درخواست او مبنی بر تنها ماندن با طفل موجه جلوه كرد و پدرو مادرش اجازه دادند.

سارا با غرور به اتاق طفل رفت و در را بست اما لای آن را كمی باز گذاشت.

 برای پدرو مادر وجود همان شكاف كافي بود تا وی را ببينند و به سخنانش گوش فرا دهند.

 آنان ديدند كه سارا كوچولو به آرامی به سوی برادر نوزاد خود رفت،

 صورتش را به او نزديك كرد و به آرامی گفت:

« زود باش!! به من بگو پيش خدا بودن چه احساسی دارد؟! من دارم فراموش ميكنم.»

         گلای قشنگم ، دوستای خوبم عیـــــــدتـــــــون مبـــــــــارک

امشب در قایق کوچک آرزوهایم نشسته ام و به سوی ساحل بی کران تو پارو می زنم

چشم امیدی به توست معبودم

به تو که امید و آرزو را آفریدی!

در ای دریای غرور قایق آرزوی من بسیار کوچک است

بسیار کوچکتر از آنچه تصور می کنی

اما باز هم واهمه ای نیست

آری...

می شود غرور را حتی اگر به وسعت اقیانوس ها باشد در تنهایی خود گم کرد

می توان آن را با کوچکترین آرزوها مهار کرد.اما...

اما آیا این توان در من هست یا غرق شدن در دریای غرور تنها راه باقی مانده است؟!؟!

نگاه کن...

شقایق به گام های تو روییده است

چنانکه خورشید در شفق گام های تو میمیرد

و تو چه ساده گمان می بردی که عاشق هستی

واین سوء تفاهم تمام زندگیست...

شكــر نعمــت كنم از لطف خــداي تو علــي

                                       چــون مــرا داده سعادت به ولاي تــو علــي

تــا ز مــادر متولــد شـدم اي راحــت جــــان

                                       جـان من گشــت مصفّــا به صفـاي تو علــي

شيــر مـــادر به تــولاي تــو مــي نوشيـــدم

                                        اي همه هستــي مـن بــاد فــداي تــو علــي

 من كه هستم كه زبان بازبه مدح تو كـنم؟

                                        چـون بود کُون ومكان نغمه سراي توعلــي

دوستای گلم تو این شبای عزیز منو از دعا فراموش نکنید...

به که باید دل داد؟ به که باید پیوست؟ وبه چشمان که باید خندید؟

به نسیم گذرا به گل اطلسی ویاس  سفید به کبوترحرم یا به مهتاب خدا؟

 به که باید پیوست؟

به عبورگل سرخ یا به تکرار نگاه یا صدای نفس چلچله ها ؟

یا به یک برگ خزان دیده سرد؟

به که باید دل داد؟

به یکی مرد بزرگ یا به یک کودک شیطان و شرور یا به یک نغمه ی شاد؟

به که باید پیوست؟

به یکی رود زلال یا به یک رشته پیچیده کوه یا به یک کوچ پر از عشق پرستوی قشنگ؟

به که باید خندید؟

به نگاه تر یک پروانه یا به یک شعله ی مست؟

                      روزگـــاریـست همـه عـــرض بـدن می خواهنــد

                      همه از دوســت فقط چشم و دهــن می خواهنـــد

                      دیــو هستنـــد ولــی مثـــل پـــری مــی پـــوشنــــد

                      گـــــرگ هــایــی که لبــاس پـــدری می پوشنـــــد

                      آنچـــه دیدنـــد بـــه مقیـــاس نظـــر مــی سنجنـــد

                      عشــــق هـــا را همــه بـا دور کمــر می سنجنــد

                      خـوب طبیعـی است که چند روزه به پایان برســد

                      عشـــق هـایــی که ســـر پیـــچ خیــابــان برســـد.

                  هیچ گاه نگذار در کوهپایه های عشق کسی دستت را بگیرد

                     که احساس می کنی در ارتفاعات آن را رها خواهد کرد.

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن...

 کسي هست که عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر توست

 اشکهاي تو را پاک مي کند و دستهايت را صميمانه مي فشارد

 تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت

 به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن

 و اگر باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو حرف ميزنند

باور کن که با او هرگز تنها نيستي هرگز

 فقط کافي است عاشقا نه به آسمان نگاه کني...........

                          اگه يه روز حس کردي دنيا و آدماش به تو اخم کردن،

                           دليلشو تو لب هاي بدون لبخند خودت جستجو کن.

تنها زندگی کن

چرا که تنها به دنیا آمده ای و تنها از دنیا خواهی رفت

بگذار خانه عشقت خالی از وجود باشد

زیرا آنقدر عظیم است که اگر عشق در آن منزل کند

 آن را به ویرانه ای تبدیل خواهد کرد

اما اگر عاشق شدی یک نفر را دوست بدار

و جان را فدا کن فقط به خاطر یک نفر...

اگر سهم من از این همه ستاره فقط سوسوی غریبی است غمی نیست

   همین انتظار رسیدن شب برایم کافی است

یه روز ده نفر داشتن توی جنگل میرفتن. دوتاشون میفتن توی چاه.

تلاش می کنن که بیان بالا اما بقیه داد می زدن که شما نمی تونید بیخیال شین 

 یكیشون قبول میكنه و میمیره. اما اون یكی همچنان تلاش میكنه

در حالی كه بازم بقیه داد میزدن تو نمیتونی

بالاخره موفق می شه و نجات پیدا می کنه 

 تازه میفهمن كه طرف كر بوده روی كاغذ مینویسه:

دوستان از اینكه منو تشویق كردین تا بیام بالا ممنونم.

                           پس لازمه بعضی وقتا كر بشیم.

در مرام ما رفيقان عاشقي رسمي ندارد

دوستي را ميپرستيم چون كه پاياني ندارد